دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

چو شام غم،دل اندوهگین نباید و هست
چو صبحدم،نفسم بی غبار باید و نیست

مرا ز باده ی نوشین،نمی گشاید دل
که می به گرمی آغوش یار باید و نیست

درون آتش از آنم که آتشین گل من
مرا چو پاره ی دل،در کنار باید و نیست

به سردمهری باد خزان نباید و هست
به فیض بخشی ابر بهار باید و نیست

چگونه لاف محبت زنی؟که از غم عشق
ترا چو لاله دلی داغدار باید و نیست

کجا به صحبت پاکان رسی؟ که دیده ی تو
بسان شبنم گل، اشکبار باید و نیست

"رهی"،به شام جدایی چه طاقت است مرا؟
که روز وصل دلم را قرار بایدو نیست

...رهی معیری...

عمه ها هم مداد رنگی میدن؟

گیرم نمی گیری دگر، زآشفته ی عشقت خبر
بر حال من گاهی نگر، با من سخن گاهی بگو

ای گل پی هر خس مرو،در خلوت هر کس مرو
گویی که دانم، پس مرو،گر آگه از راهی بگو

غمخوار دل ای مه نه ای، از درد من آگه نه ای
والله نه ای، بالله نه ای، از دردم آگاهی بگو

در خلوت من سرزده، یکره درآ ساغرزده
آخر نگویی: سرزده از من چه کوتاهی؟بگو


من عاشق تنهایی ام، سرگشته ی سودایی ام
دیوانه ی رسوایی ام، تو هرچه می خواهی بگو

سوختم چون لاله ای در آفتاب بیدلی
چتر راحت بخش من تا سایبان دیگری ست

سرزنش گَردِ ملالی بر سرم افشانده است
قصۀ رسوائیم تا بر زبان دیگری ست

غرق اشک سینه سوزم تا که دانستم هنوز
جان عشرت آفرینم شادمان دیگری ست

می روم خاموش چون ریگِ روان در گمرهی
چشم خوابش تا به راه کهکشان دیگری ست

رخت بیرون می کشم زین خانۀ آرام سوز
تا برین دیوار نقش داستان دیگری ست

محمد زهری