چشم هايت شايد از رفتن پشيمانم کند

تا ابد در قطره هاي اشک پنهانم کند

نه دلم مي خواهد اينک خام چشمانت شوم

نه ببينم بي هوا يکباره لرزانم کند

ساده مي خواهد خيالت کافر و عاصي شوم

نيک مي دانم که لبهايت پريشانم کند

شايد امشب زير باران اشک هايم گم شود

بار ديگر خاطراتت بوسه بارانم کند

مي شوم انگشت نماي خلق يا فکرت مرا

کنج هر مخروبه اي افتاده تاوانم کند

سيب سرخي را که حوا بر زمين انداخت تو

داده اي بر دست من ناخوانده مهمانم کند

يا بميرانم و يا برهم بزن اين حال را

دوست دارم گرمي دستت مسلمانم کند

دوست دارم دست در دستان تو عاشق شوم

گردش ماه و ستاره پير خرقانم کند

باز امشب دل برايت يک غزل پاره نوشت

دوست دارم مشق چشمانت غزل خوانم کند

اگر خداوند ؛
يک روز آرزوي انسان را برآورده ميکرد
من بي گمان
دوباره ديدن تو را آرزو ميکردم و تو نيز
هرگز نديدن مرا

انگاه نميدانم
براستي خداوند کداميک را مي پذيرفت ?

دنيا زيباست؛ بسيار زيبا

اگر تو خيال پرداز خوبي باشي !

گاهي براي نوشتن بايد ندانند تو کي هستي

" تو ، تو اينچنين غمگيني

از ... او که بسيار خوب است ! نکند سخت مي گيري"

مي بيني !؟ اگر شناخته شوي چيزي جز اين کلمات نصيبت نمي شود

پس همان بهتر که کسي نداند تو کي هستي

اما امروز من نه اشکي دارم نه چشمي

حتي دلم هم دارد تمام مي شود

اينچنين بگويم که براي دلتنگ شدن هم فرصتي نمانده

aynor
MoHamMaD_H
پریسا

سسسسسسلام به روی ماهت..