آرزو
اگه میتونستم تودنیا یه چیزدیگه باشم میخواستم اشک چشمهای توباشم میدونی چرا ؟ چونکه توچشمات متولدبشم، روی گونه هات زندگی کنم وروی لبهات بمیرم.
آرزو
و من؛ چه دعایی کنمت بهتر از این؟ خنده ات از ته دل ، گریه ات از سرشوق، روزگارت همه شاد، سفره ات رنگارنگ وتنی سالم و شاد که بخندی مادام...
آرزو
صدای قلب نیست صدای پای توست که شب ها در سینه ام می دوی کافی است کمی خسته شوی کافی است کمی بایستی . . . .
آرزو
حالا که تمام راه را آمده ام
حالا که تا تو هیچ نمانده
چقدر دیر یادش آمد خدا...
که ما قسمت هم نیستیم....!
آرزو
خَســـــــــته ام از این سیـــــگار های پــــی در پـــــی... دلـــم طناب ِ تاب ِ کودکــــی ام را می خواهـــَـــد تا خــــودم را بــــه دار آویـــــــزم خَســـــــــته ام از این صورتـــــــک ِ شـــادی کـــه بر چهــــره دارم خستـــــــه ام
آرزو
وقتی سایه ها ....... بوی انسانیت نمی دهند ... همان بهتر.... که بــــالای سرت سایه ای نباشد .....!!
آرزو
عقل گفت: به مسافر دل بستن خطاست دل گفت: همه رفتنی اند
آرزو
فلانی... میدانی؟! میگویند رسم زندگی چنین است: می آیند می مانند عادت میدهند و میروند و تو درخود میمانی... راستی نگفتی؟! رسم تو نیز چنین است؟ مثل همه فلانی ها؟...
آرزو
گاه می خواهم فرار كنم از تو از خودم اما به كجا؟ هوا هم بوی تو را می دهد یك، دو، سه نفس را در سینه حبس می كنم چشمانم را می بندم پلك هایم را محكم می فشارم تصویر تو لحظه به لحظه پررنگ تر می شود بوی تو در سرم می پیچد مست می شوم دستانم را به زاویه نود از بدنم باز می كنم می چرخم، می چرخم، می چرخم بر مدار زمین برخلاف عقربه های ساعت مست می شوم گیج می خورم انگار نفس را با تو یكجا بلعیده ام یك، دو، سه آه می كشم معلق می شود یادت و عطرت یكجا در هوا مست می شود
آرزو
هنوز هستند پسرانی که بوی مردانگی می دهند در دستانشان عزت یک مرد ، یک مرد واقعی لمس می شود. می شود به آنها تکیه کرد. اهل ناموس بازی نیستند می شود روی حرف و قول هایشان حساب کرد ... هنوز هم هستند دخترانی كه تنشان بوی محبت خالص می دهد هنوز هم هستند ...نادرند... كمیاب اند ...پاك اند ... هنوز آدم هایی از جنس فرشته پیدا می شود ...هستند ! نادرند...كمیاب اند ! اما هستند
آرزو
بَرایِـــ بَنْد آوَردَنِـــ خونْریزیِ روحْـــــ
هیچْـــــــــــ بَخیــــِه وَ چَسبیــــ
کارْ سازْ نیسْتــ
یِکــــ تیغِ نـــَــ چَنْدانــ کُنْد..
با یِکـــ رِگـــْ ،
مُعجِزِه می کُنَد..
حَتی اَگَر..
شاهْرَگی دَر کار نَباشَدْ...!!!
بچه های شیراز
ما همه دچار یك تنهایی مرموزیم كه روی دیوارهایمان طرح شكسته ی یك خانه ، با دودكش پردود میكشیم و پشت پنجره مان ، همیشه كسی منتظر است و همیشه كسی هست كه هرگز نمی آید ...
بازدید
این ارسال را بازنشر کرده است.
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
3 
