آرزو
خداوندگارم !!! به دل نگیر اگر گاهی" زبانم " از شُکر َت باز می ایستد!!! تقصیری ندارد... قاصر است ؛کم می آورد در برابر ِ بزرگی ات ... لکنت می گیرند واژه هایم در برابرت!!! ... در دلم امّا همیشه ... ذکر ِ خیر َت جاریست...
آرزو
اندر این کلبه کسی نیست صدایم شنود ... به پناهم رسد و راه نجاتم بدهد......... خنجر عشق شود بند جدایی بدرد......... قلب بی تاب مرا سوی شقایق ببرد......... نگرانم به خدا عشق زیادم برود...... تکه ابری شود و اشک ببارد برود ...............
آرزو
سرعت خیلی پایینه هیچ کاری نمیشه انجام داد
آرزو
وحشت از عشق که نه ترس ما فاصله هاست...وحشت از قصه که نه ترس ما خاتمه هاست... ترس بیهوده نداریم صحبت از خاطره هاست...صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه هاست... کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست...گله از دست کسی نیست مقصر دل دیوانه ی ماست... تا سرانجام سرانجام گرفتیم به هیچ.... راهی سفر به هیچستانیم....گله ای هست که از خود داریم... چاره ای نیست اگر انسانیم.... درد ما مرگ تفاهم غم ما کوچ محبت غم ما از بی کسی مردن و رسوا شدنه اینم از عاقبت عشقه که تنها شدنه....
آرزو
چه کنم وقتی تمام زیبایی ها از مسیر چشم تو عبور میکند... ومن به هر سو بنگرم باز این درخشش نگاه توست که لبریز از زیباییهایم میکند...
آرزو
خوشبختى یک مقصد نیست، یک مسیر است ممکن است هم اکنون در این مسیر قرار داشته باشیم پس نه در حسرت دیروز، نه در رویاى فردا، فقط حالا
آرزو
چرا نمی شناسی ام ؟ چرا نمی شناسمت ؟ می دانم که مرا نمی شنوی و من اینرا از سیبی که از دستت افتاد ؛ فهمیدم دیگر به غربت چشمهایت خو کرده ام و به دردهای باد کرده ی روحم که از قاب تنم بیرون زده اند با توام بی حضور تو بی منی با حضور من می بینی تا کجا به انتحار وفادار ماندم تا دل نازک پروانه نشکند همه ی سهم من از خود دلی بود که به تو دادم و هر شب بغض گلویت را در تابوت سیاهی که برایم ساخته بودی گریستم و تو هرگز ندانستی که زخم هایت ، زخم های مکررم بودند نخ های آبی ام تمام شده اند و گل های بُقچه چهل تیکه دلم ناتمام
آرزو
من دلم براے آن شب قشنگ ، من دلم براے جاده اے که عاشقانه بود ، آن سیاهے و سکوت چشمک ستاره هاے دور . من دلم براے "او" گرفته است...
آرزو
و روزے مرگ را چون روسرے سپید بر سر مے اندازیم . آنروز تمام گنجشک هاے جهان ما را بدرقہ خواهند کرد بے هیچ سنگے در دست ... !
آرزو
دلم تنگ است براے ماه و شبهاے مهتاب ..... ماه میان آسمان جایش امن است و کوچ من باز هم ادامه خواهد داشت ....
آرزو
مرا در نهانی ترین گوشه ی آغوشت پنهان کن آن سوی تاریکی بر پهنه ی زندگی آن جا که هوا از رویای بهار شفاف تر است و باران سرود آفتاب را تکرار می کند. راز چشمهایت ستاره ی بختم بود که درخشید و مهتاب را در نگاهم زمزمه کرد لبهایت خنده را که سال ها در گلو گم شده بود را در چهار سوی زمان دوباره فریاد کشید و آمدنت کویر دستانم را شکوفه باران کرد پنهان کن مرا در آغوشی که نامش دوست داشتن است .
آرزو
یا رب... مرا معبر آرامش کن..تا آنجا که نفرت هست,عشق جاری سازمآنجا که خطا هست, بخشایش بگسترم....... ... آنجا که جدایی هست,, وصل بیافرینم..آنجا که لغزش ...و دروغ هست,,حقیقت بیاورم..آنجا که تردید هست,ایمان بنا کنم..آنجا که ظلمت هست,,نور بتابانم..آنجا که اندوه هست,,شادی منتشر کنم. ...
آرزو
اسمش را میگذاریم دوست مجازی...اما انسو یک ادم حقیقی نشسته...خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند...وقتی دلتنگی ها و اشفتگیهایش را مینویسد......وقت میگذارد برایموقت میگذارم برایش...نگرانش میشوم...دلتنگش میشوم...وقتی در صحبت هایم به عنوان دوست تلقی میشود مطمئن میشوم که حقیقیست...هر چند کنار هم نباشیم......
آرزو
بار خدایا! از کوی تو بیرون نرود پای خیالم، نکند فرق به حالم. چه برانی، چه بخوانی، چه به اوجم برسانی، چه به خاکم بکشانی، نه من آنم که برنجم، نه تو آنی که برانی...
بازدید
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
1 ديدگاه
2 
سلام .
14 سال و 9 ماه و 11 روز و 2 ساعت و 45 دقيقه قبل