سلام عزیزم

✔ سلام برشما ::: -( بیتای عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( آرتنوس عزیز )-

يك امزگاري تعريف مي كرد :
در زمان شاه سپاه دانش به روستاها اعزام ميكردند تا ديپلومه ها به جاي خدمت سربازي برنامه پيكاربا بيسوادي را اجرا كنند .
اموزگار: در بدو ورودم به خانه شخصي راهنمايي كردند كه تقريبا همه كاره روستا بود و به بچه هاي مردم هم درس مي داد .(چه درسي ميداد من نميدانم) مختصر شرحي از هدف امدنم را توضيح دادم .ميانسال بود (من اسم روستايي را" پير " مينامم .

پير : نه اين امكان ندارد ؛ من اموزگار اين روستا هستم و خودم به مردم اين روستا درس خواهم داد . شما بايد برگرديد .
اموزگار : عيب ندارد شما درس خودتان را تدريس كنيد ، من در جايي و اتاقي ديگر برنامه خودم را اجرا مي كنم .

ولي باز پير روستا قبول نكرد ....و گفت در اين روستا يا جاي من است يا جاي تو .......بعد از كلي بحث و گفتگو پير پيشنهادي كرد .
پير: از خود مردم بپرسيم و مردم را به داوري بخواهيم ؛ هر كدام از ما را خواستند ، معلم دهكده باشد .
اموزگار : خيلي خوشحال شدم ؛ اين كه همان دمكراسي است . مردم انتخاب ميكنند . من هم قبول كردم .
شام خورديم و ....و رابطه ما صميمي تر شد . من كلي از او تعريف كردم كه شما چه ادم روشن فكري هستيد و به انتخاب مردم اهميت مي دهيد . اين خيلي خوب است .......
.
.
فرداي همان روز صبح مردم را در ميدان دهكده جمع كرد و گفت :
اي مردم اين جوان از طرف پادشاه امده تا به شما خواندن و نوشتن را بياموزد .
من هم چند سالي است ميرزاي شما هستم .

ما ديروز به اين نتيجه رسيديم كه معلم فرزندانتان را خودتان با توجه به سواد ما يكي را انتخاب كنيد . من از اين جوان مي خواهم بنويسد "مار"
در ضمن همين گفتار يك تكه ذغال به دستم داد و به من اشاره كرد كه روي ديوار تقريبا صافي كه كنارم بود بنويسم .
اموزگار : من نوشتم " مار "
پير : مردم اين مار را اينطور نوشت .
پير خودش شروع به رسم نقاشي عكس يك مار كرد و ادامه داد ...حالا شما انتخاب كنيد ....من به بچه هاي شما درس بدهم يا معلم شاه
مردم فرياد زدند : تو معلم و ميرزاي ما هستي ....
اموزگار را از روستا بيرون كردند ......

سلام.خیلی خوش اومدی

مژده بده ، مژده بده ، يار پسنديد مرا

سايه او گشتم و او برد به خورشيد مرا



جان دل و ديده منم ، گريه خنديده منم

يار پسنديده منم ، يار پسنديد مرا

کعبه منم ، قبله منم ، سوی من آريد نماز

کان صنم قبله نما خم شد و بوسيد مرا



پرتو ديدار خوشش تافته در ديده من

آينه در آينه شد : ديدمش و ديد مرا

آينه خورشيد شود پيش رخ روشن او

تاب نظر خواه و ببين کاينه تابيد مرا



گوهر گم بوده نگر تافته بر فرق فلک

گوهری خوب نظر آمد و سنجيد مرا

نور چو فواره زند بوسه بر اين باره زند

رشک سليمان نگر و غيرت جمشيد مرا



هر سحر از کاخ کرم چون که فرو می نگرم

بانگ لک الحمد رسد از مه و ناهيد مرا

چون سر زلفش نکشم سر ز هوای رخ او

باش که صد صبح دمد زين شب اميد مرا



پرتو بی پيرهنم ، جان رها کرده تنم

تا نشوم سايه خود باز نبينيد مرا

خیلی قشنگ بود

. . . !!

خدانگهدار

سلام نیلو : )

عمو امیر من هستم در بست در خدمته شما

آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم

تا برفتی ز برم صورت بی جان بودم

نه فراموشیم از ذکر تو خاموشی بود

که در اندیشه اوصاف تو حیران بودم

بی تو در دامن گلزار نخفتم یک شب

که نه در بادیه ی خارمغیلان بودم

زنده می کرد مرا دم به دم امید وصال

ورنه دور از نظرت کشته هجران بودم

به تولای تو در آتش محنت چو خلیل

گوییا در چمن لاله و ریحان بودم

تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح

همه شب منتظر مرغ سحر خوان بودم

سعدی از جور فراقت همه روز این می گفت

عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم