پ.ن: «سلام ارمیا. بگذار بهتر بگویم سلام ارینب مشایخی. شاید مرا به خاطر نیاوری. ولی من تصویری واضح و روشن از تو توی ذهنم دارم. یادت می‌آید صبحگاه‌هایی را که توی نمازخانه قرآن می‌خواندی و همه غرق در سکوت گوش می‌کردند. روزهایی را که با نعیمه می‌رفتید مسابقات قرآن و تو همیشه رتبه می‌آوردی؟ الحق و الانصاف صدای خوبی داشتی. راستی خوابگاه هشتاد و چهار یادت هست؟ به یاد داری با همسرت قرار گذاشته بودید راس ساعت نه به ماه نگاه کنید. دبیرستان که تمام شد تو رفتی دانشگاه ما آمدیم حوزه. تو فلسفه خواندی ما دروس دینی. از این جا راهمان جدا شد. ولی تو همایش‌های فارغ‌التحصیلان معمولا بچه‌ها از هم خبر می‌دادند. مرادی تو را توی دانشگاه علامه دیده بود. حالا تو از ایران رفته‌ای و این چند روزه که من تو را شناخته‌ام زندگیم با بهت عمیقی رو به رو شده. باور نمی‌کنم ارینب دختر آرام و خوش‌صدای مدرسه حالا تبدیل شده به اولین خواننده محجبه اکادمی گوگوش. این روزها تا پشت سیستم می‌نشینم ناخودآگاه سرچ می‌کنم اورینب مشایخی. این روزها به عکست خیره می‌شوم. همان چشم‌های سبز. همان لب و دهان. همان صدا. کاش می‌فهمیدی تو را هم در مسلخ گلشیفته‌ها قربانی کردند. این روزها سر به سجده می‌گذارم آنقدر می‌گویم اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا تا نفسم بند بیاید».

عزیزمی مرسی ازت دوستم