azita
به راستی که دنیا آنچنان سرگرممون می کنه که یادمون میره دنیای دیگه ای هم هست،بعضی اوقات اونقدر غافل میشیم که خدا و بقیه رو از یاد می بریم.البته با اونهایی که ترک دنیا می کنند و خاص زندگی می کنند مخالفم.هنر اینه که در این دنیا با همه تعلقاتش زندگی کنی ولی وابسته نشی و اون چیزایی که اصل هستن فراموش نشن.به قول شاعر: چو باید سرانجام در خاک رفت .......... خوشا آن که پاک آمد و پاک رفت
azita
هرگز اشتباه نكن....اگر اشتباه كردي تكرار نكن.....اگر تكرار كردي اعتراف نكن......اگر اعتراف كردي التماس نكن..... اگر التماس كردي ديگر زندگي نكن.
azita
هيچکس نمي تونه به دلش ياد بده که نشکنه... ولي حداقل مي تونه يادش بده که وقتي شکست لبه تيزش دست اوني رو که شکستتش نبره.