azita
دوست و دست بسیار است ولی دست دوست اندک !
azita
اگر غم را چو آتش دود بودی / جهان تاریک بودی جاودانه/ درای گیتی سراسر گر بگردی/ خردمندی نیابی شادمانه
azita
روزی که بود روز هلاک من و تو/ از تن برهد روان پاک من و تو/ ای بی که نباشیم و زین طاق کبود/ مه می تابد بر سر خاک من وتو
azita
به شب خواب وبه روز خواب غفلت// که شرمت باد ای غرقاب غفلت// مخسب ای خفته آخر از گنه بس // چرا خفتی که گورت خوابگه بس
azita
آن به که دراین زمانه کم گیری دوست/ با اهل زمانه صحبت از دور نکوست/ آن کس که جملگی ترا تکیه بر اوست / چون چشم خرد باز کنی دشمنت اوست
azita
آن کس که تو را شناخت جان را چه کند ؟/ فرزند و عیال و خانمان را چه کند/ دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی / دیوانه تو هر دو جهان را چه کند
azita
ابروی تو قبله نمازم باشد/ یاد تو گره گشای رازم باشد/ ازهر دو جهان برفکنم روی نیاز / گر گوشه چشمت به نیازم باشد
azita
عیب است بزرگ بر کشیدن خود را.....
وز جمله خلق برگزیدن خود را......
از مردمک دیده بباید آموخت.....
دیدن همه کس را و ندیدن خود را
azita
ما کشته عشقیم وجهان مسلخ ماست.... ما بیخور وخوابیم وجهان مطبخ ماست..... ما را نبود هوای فردوس از آنکه.... صد مرتبه بالاتر از آن دوزخ ماست
azita
باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ..... گر کافر و گبر و بت پرستی باز آ..... این درگه ما درگه نومیدی نیست..... صد بار اگر توبه شکستی باز آ
بازدید
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
5 
............... خوب خوبه طناز جون 
