اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مثل خرگوش های سفید آویخته از قاب پنجره،

بی پوست، لخت!

لخت از هراس این همه رنگ،

ماهی هایم را

یکی

یکی

بالا می آورم

روی زمین می لرزند

می لرزم

و کمرگاهم تیر می کشد

دست هایم مرده اند

آویزان به تن تو

در گرمای متعفن این منطقه

به گربه هایی که زیرِ سایه ی حیاتِ خلوتم

وُل می خورند

بگو

رازهایی را که از لبِ باغچه،

تا سرِ دیوار به دندان گرفته اند،

شکلِ شمایلِ رقیقِ دریا،در جریانم

نیستی .

تو نیستی و من می گریم

تا ذهن مواج ابر ، ساحل آرام آن مرد را به خاطر بسپارد

تپش عشق را شماره کند

شور را روانه کند تا سرمنزل یاد

در اين جهان همه چيزي در هم شكسته

به جز خاموشي هيچ باقي نمانده است.