اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

رویا هایم را پاک و زلال کردم

تا مثل آینه ها باشد !

هر چقدر هم که به خود تلقین کنم

وجود ندارم ، نیستم

خودم را به مردن می زنم

همینکه مشتت کمی باز شد ،

پرواز می کنم!

فال دست هایت آن چنان نیک می آمد

که «روز هجران و شب فرقتمان آخر » می شد...!

گاهی اوقات آنقدر کلمات مرا خورد

که حالا

همه ی خطوط پستان شعر مرا از بر است ...

دست ها در جیب و

چشم ها رو به زمین

هیچکس را انگار

سر جنگی نیست با این طوفان