اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باور بکنی یا نه تنت این

فاصله ها را کوچک میکند.

درون اين اتاق
به سمت بن‌بستي ست

گوش کن...


به ابرهایی که هوایشان گرفته



به اندازه ی چشمهایم.

زندگی ام لبریز نیمه های خالی ست

کسی در انتهای جاده نیست

که به ابتدا برساندم

دولب سيگار

پنجره ي باران نديده

بخار مصنوعي !

اونوقت سایه های کویر/

حتا/

قهقه ی تنگی دل ترا سر می دهند/

حرمت نگه دار/

از بایدهایی که کاشتی/

در میان علفهای هرز نبایدها/