اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حس نكردي

بغض و

پنجره و

گريه برشانه باد

..

...

پايم لرزيد

عشق را با كدام سنگ

محك

مي زنند ! ؟

بايد رفت ، غريبانه ، بي هياهو

اکثر نوشته ها از ذهن خودم بیرون میزنه

عبوری مدام

از میان فصل ها

اینجا همه چیز بوی خاک می دهد

من اینجاییم

در دل شب

خسته

می خواهم سرود ی بخوانم

به من بگو

کدام نی لبک را باید بنوازم

که به شیون ننشیند؟!

در اندیشه های بی عبور

در آیینه زمان

فریادها

آنجا که پرندگان مهاجر

آوازشان را به آسمان آبی می سپرند

لبخند میزنند

و میروند

در باورم نیست ، اما

هنوزاز پشت تاریکترین پنجره دنیا

آنسوتر نمی روم

شاید چراغی بیابم