اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دلم میخواهد از حوالی چشمان

خسته ی زنی که می نالد از درد،

درد فراق!!!

پلی بزنم رو به امید،روشنائی

رو به نسیم...

ای آشنا

دستم گیر،

عمر زندگی چند صباحی بیش نیست!

روح دیوونه ی عشق
از تو قفس پریده

عکسها اما نمی خوابند

شاملو " قسمتی از شعر انسان ماه بهمن "

«بگذار گذشته آرام گیرد»

باید به نسخه های پزشکم وفاکنم!

لطفا


پلک مرا بردار

به ابرویم گره بزن

تا دیگر اشتباهی خواب آمدنت را نبینم....

ما تاوان کدام اشتباهیم؟

که کبوتر را

به سیخ شاخه زیتون می کشند!