اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

رمه ام را نی میزنم



تا دشتستانی که بره هایم سردشان نباشد

صد پیمانه نشاط وحشی

در پیاله هوشیاری من

یک وعده هم مرا دیوانه نکرد