اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

و تو
در کوچه‌ی کناری
اشتباهی خواهی پیچید

اُردیبهشت‌های رفته...

این‌جا ... هجوم وحشی باران،

تلخ و غریب و خسته و ویران،

شب‌های بی‌قراری خزر

کابوس‌های تلخ خیابان

معکوس می‌شمارم و نابود می‌شود

حسی درون این تن بی‌جان،

از لحظه‌های سخت پریدن

از عشق بی‌بهانه و احساس سوخته
تا ترس و درد و گریه و هذیان

رویای من

ثانیه ایست از بی حواسی زمین

تاب که می خورم...

من
طعم شیرین یافتن را در طعم تلخ از دست دادن یافتم!
و...دراین میان سهم من تنها یک
(یادت بخیرساده بود!!!)

سر جاده....

دوری پایان دوستی نیست …
گاهی لطیف ترین غم دنیاست!

اگه می شد نوشتش تو دل نمی موند..دلتنگی نمی شد ..درد نمی شد..یه حرفایی رو نمی شه با کسی غیر از خودت بگی.....این حرفا درد و بغض می شن