اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بعد تو هیچ مسیحا نفسی مژده نداد!

جایی که واژگان مادینه از عشق تهی شده اند

و مردانگی، در کنار خیابان پا می خورد

... حالا مدتهاست که دلم درد می کند

شعر چشم مرا که به غزل می نشانی ...نگاهم را ترسی سرد فرا می گیرد .....

می ترسم....می ترسم تو هم روزی غزل چشمهایم را فراموش کنی ...

چکه های روحم در هوای بارونی