اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ولی اونی که به تورِ ما خورد #نامـــــرد بود ...

به او گفتم
باران که ببارد
عادت خواهی کرد به گریستن در باران
و اشک های توبارانی خواهد شد
هم چون تمام باران ها،
خندید؛ او عادت را نمی فهمید...

سکوت را دوست دارم اما نه برای لبهای تو

برای هنگامی که تو حرف میزنی و من تنها گوش میدهم

ما به سکوتِ خدا عادت داریم

بشکن روزه ات را

رقص رگباری شریک می خواهد

هاج و واج مرددم

سوت می کشد سرم

مثل یک بادبادک زخمی

مجروح و در به درم

بین این آدمک ها ...

آسمان شهر هم

رنگ خاک مرده است