اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تابوت سکوت زندگی مرا

به دوش می بردند

تا پله های خیال تا

نزدیکی جایی که گور خورشید در آنجاست

تمام آرزوهای مراچال میکند

وقتی من میگوییم بیا

باور نکن اشکهایم را حرفهایم را

من تقسیم شدم

میان خودم و خستگی

وروز مره گی که تمام لحظه یم را دور کمرش می پیچد

وهر طور که دلش میخواهد میتکاند مرا

وهرروز مغزم خالی میشود

از آرزو هایی که دیروز میخواستم بنویسمشان

حرف اندکیست؟

آغوش آرام تو
قصه قشنگی بود

تا بهشت کودکی،
قلبم می غلتد
چون سنگی
در
رودخانه ی وحشی،

پرنده بودنت نشانه اش ...

درختی نابینا

آواز می خواند .

کوهها بر سر راه رودها نشسته اند.

ما را

در تخیل گیاهان ترسم کرده اند

با لخته های سرخ نور های کهکشان مست .

بیقرارم...

مرا
در چشمان مادرم
دفن کنید.

زندگی تمام شد ...

مرده ام هنوز...

جان خسته ی غریب را ...

به سنگهای سرد بی کسی

سپرده ام هنوز ...