اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

به چشمانت فکر می کنم

و بوی قهوه می گیرم

به تو فکر می کنم

و کلمات را در قهوه ات می ریزم

فکر می کنم

و یاد شاعری می افتم

سال هزارم قبل از تلخی های چشمانت

به تو که فکر می کنم

زمین زیر

پاهای خسته ام

خستگی در می کند

کسی می داند این بغض

از کجای فرو خورده ی کودکی ام بیرون آمده که

این همه حرف

این همه دوست

این همه عشق

این همه مرگ

مانند برگ های هر ساله می آیند و

می افتند

نگاه می کنم
چشم هایم را می بندم
باز می کنم
دری که قفل نمی شد آنشب را
آرام می بندم

چراغ ها را روشن می کنم
چشم هایم را خاموش

کسی توی من ایستاده که همه چیز را نفی می کند

زیر این سطر شاعر کوچکت با دلتنگی های مداومش تا آخرین روز زمین دل-نگران توست.

گاهی بسته می شود رو به خودش این لنگه ها...

من و کاغذم

رد چشم های تو را دوست داریم

دوتا سیاه دو تا سیاه

و شعر

شرّه می کند

روی دفترم

با دستانی که از نور

با چشمانی که از شور

یا سایه ای که از دور



که بوت

می پیچد توی خانه ام

هوات

می چرخد لای پرده ها

و عشق

پایش را روی پاش می اندازد روبروی ما