اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دست هایم خالیست
و درونم سرشار...

بی تو قلبم یخ می زند کم کم ..

دلم تنگ است...


برای ترانه هایمان دلم تنگ است...

در خودم می نگرم در خودم می گریم در خودم می میرم

خاموش !‌ خاموش می شوم .. مثل شمع مثل انتهای سیگاری که فراموش می شود .. همین دقیقه ها ..

تو نیستی و حرفی جز سکوت نیست

غصه خوردن هم انگار اجباری شده این روزها...

چقدر لذت می بردم از رقص برگ ها در ترانه خوانی باد

کمی امید لطفا...

شلاق می خورد احساسم!

از کنایه ها...

کاش کمی پوستش کلفت بود!

مثل خودم...

دوای درد این روزمرگی هایم

هیجانی است که چشمهایم را هم به وجد بیاورد

شاید دیدن تو باشد این هیجان...

تا کی چشمانم روزه دار دیدنت باشد!

کدام جمعه افطار خواهم کرد این روزه را ...

دیگر نمی نویسم...