اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آوای ِ سکوت ،

و خش خش تنهایی ...

تمام گردش زمین

برای رسیدن به لحظه ای بود

کـ شعر هامان

در کلمه ای همدیگر را قطع کنند
...

از شعرهای بلند متنفرم


در آنها


همیشه تو را گم می کنم

گاهي دلت گرفته

نميداني دردت را به كه بگويي

كه بشنود

و نشنيده بگيرد...!!

دلم گرفته است ..

دلتنگت هستم... همین

چشمانم مال خودم نیستند انگار...

نمیدانم از پس ِ این همه یادهای شورانگیز

نگاه ِ تو را از همان افق

دوباره خواهم دید...؟

ساده بود، نه؟!!!

باز نمیشه

هنوز نمیدانم چرا...

دست ِ تو سرد... یاد ِ تو گرم...

دوباره من و یاد ِ تو تنها شدیم...

یاد ِ من از کوچه ی اقاقی رفت...

دیگر من، فقط انعکاس ِ سایه ای هستم

در اشک ِ چشمانی

رها بر گونه های تب کرده ی پائیز..