اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

قول میدهم با نگاهی دگرگونت کنم ...

نه اولین ماه پاییز...

یهوده سعی می کنم از تو نگویم
هنوز از میان کلماتم سرمی روی
در مغز آوازهایم تکثیر شده ای

حالا تا خدا خواب است
بگذار در خواب هایت غلتی بزنم
و موهایت را بنویسم

قصه نخور هيچ کس ارزش نداره

دوستت دارم......

این‌قد جای خالی‌اَت حس نمی‌شد
اگر......

همه‌ی نیمکت‌های پارک تکنفره بود

پاییز....

حسودی که حتماً مالِ زنها نیس؟!!

وقتی می‌بینم شعرهام اینقد به تو می‌آین…

منم.......