اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چسب زخم

نیمه جان

روزی باز مرا ورق خواهی زد
نیمی از من در سطرها مانده است
نیمی در روزهایی که رفته‌اند ..

تلافی ِ دوباره‌ی زندگی
هیچ مُرده‌ای را به پیش از حسرت‌هایش بازنمی‌گرداند ..

پشیمانی ِ شب‌های شکار
پوکه‌های پنهان در خاک است
و پرنده‌ای که از آخرین نفس جامانده .

نفس ت که نپیچد

نه سیگارهای زیاد می خواهد
نه سری زیر آب
نه بالا رفتن از هیچ کوهی

مغز امروز من
خالی
خنک
گوشه گیر است
و این صدا
مدت هاست که نباید بیاید
دست بردار از این تردستی!
من برای تعجب کردن هم
حوصله ام نمی کشد

جز نقطه‌هایی که ادامه‌ی سکوتم‌اند

هر ورق
معنی‌یی
ویژه‌ی خویش دارد