اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اما باور کن تمام این خنده های تلخ
به اندازه ی تبسم دیدارهایمان نمی ارزد
به تبسم پشت میز کافه
به تبسم خداحافظی هامان
این خنده ها به هیچ نمی ارزد

از این لحظه های بی لبخند
دیگر چه فرق میکند بودنم
من می روم با قلم هایم قایقی بسازم
مگر چه می شود که نام مرا کسی بخاطر نیاورد؟
یا اصلا نداند که کدام شاعر دلشکار
از *بــــانـــو* افسانه ای ساخت ؟
من که خوب می دانم
پسرک بازیگوش
با شعرهایم موشکی خواهد ساخت
و آنرا به باد خواهد داد
دیگر چه فرق میکند بروی کاغذها
چه بنویسم
دلم را ، دردم را
تــــرا ...

دست در موهایم کنی و با لبخندی
مرا از گریه منصرف کنی
آه ...
باز هم رویا
باز هم رویا
لعنت به من

چشم هایم تار

شعرهایت را برایم بنویس
حرف هایت را به من بگو
آن دوستت دارم ها که در دل حبس کرده ای
به من بگو...
زمان سریع میگذرد بـــــانــــو
روزی باران خاکم را لمس خواهد کرد
و اشک های تو عکس نقش بسته ی مرا به تحلیل خواهد کشاند
اما آنروز دیگر دیر شده ست برای هر حرفی

به من بگو
تو کی خواهی آمد ؟

آنگاه که من
راهم را در هجوم نگاهت گم می کنم
فراموشم نکن
به یاد داشته باش که عاشقت هستم
بـــانــــــو ...

می دانم حواسَت به من نیست..

مردی هستم
در اشتیاق دوست داشتنت
مرا چیزی جز تو سیر نمیکند
مرا بوسه ای بده
تا جانی تازه کنم
که یکی بوسه از لبانت
مرا مانند ققنوسی از میان خاکستر
رها میکند
مردی هستم فقیر
در اشتیاق لمس تن تو
آن زمان که تابش آفتاب
از تن تو جواهری میسازد

درختی

که از چشم هایم آب می مکد

به هر جا که نگاه ميکنم تو را ميبينم. تصوير تو تنها چيزيست که چشمهايم باور
ميکند. دستان لرزانم را دراز ميکنم تا صورت مهربانت را لمس کنم اما به يکباره محو
ميشود و من به ياد مياورم که تو در کنار من نيستي. چشمهايم را آرام مي بندم، صدايت
در گوشم ميپيچد، طنين خنده هايت همه جا را پر ميکند، بي اختيار لبخند ميزنم ولي
صدايت دور و دورتر ميشود و من به ياد مياورم که باز هم تو نيستي. چه شيرين است تمام
لحظه ها

درهاي بهشت درد دارند