اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در این سکون ِ مطلق ...

پیچ در پیچی جادّه ها ...

چقدر خنده آور است ...

می بارد.....پاییز....دریا...باران.....بغض

مبادا : گم کنم راه قشنگ آرزوها را

خـدايا آتش عصيانم ....

اگه خاموشم

نبش قلب....

می خواهم

فاصله قلبم راتا سقوط

تخمین بزنم .

مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض میخوانم

باران چشمانم

امانم نمی دهد.