اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من از سكوت خانه فرار كردم

سنگ نباش

به اميد اين كه در صفحه ي پاياني ِ يك كدامشان

برگردي

ندارمت

حتی میان خرده رویاهایم

درد این جاست

درست همین جا

که ترکیب صورتت را فراموش کردم

و معیار زیبایی
هر کسی غیر از توست

باید
دستی به سر و روی اتاقم بکشم

شاید زدو هر دو یک دست شدیم

از خواسته های کور کورانه

چشم پوشیدیم

همه ی عمر به هم چشم گفتیم

حتم دارم این گونه

به پای هم پیر که هیچ

عصا خواهیم شد

یک فنجان چای کنار تو.....

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!

مَ ـرگ

نگاه خیره ی

آینه ای

خ ـسته...

زمین تب دارد

سختی اینجا ب نبودن بی دلیلتان در