اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گنجشک ها اما


شاخه ها را دو دستی چسبیده اند

تو دیگر هیچ ننویس



من تا ابد از تو خواهم گفت

شاید باورش سخت باشد

کسی که می رفت دنیایم شود

ازش یه ابهام باقی موند

همه چیزش محو شد

بــانــو ...

گذشتن
این سهم من بود
از عشق
تو هم بگذر
بگذار قلمم را کنار بگذارم
این بار شروع کنم
نوشتن را با عشق
اما
خدا کند که ...
نه نفرین نمیکنم
خدا کند که تو مثل من اسیر نشوی

دارم دق می کنم ....

بیا تا ترا باز هم بنویسم
به نام زیبایت
غزل بانو ...

++

+++

وقتی صدایت میکنم
گوئی تمام جهانیان سکوت میکنند
واژه ها رنگ می بازند
وقتی ترا می بینم
گم و تار میشوند مردم میان ما
تو را میبینم
تو را بانو و ...
چشمان ترا که برق میزند
در آن تاریکی و...
صورت کوچک ومعصومت
با چاله هائی که روی گونه هایت افتاده
لبخندت را دوست دارم حتی
از روی عکس

بـیـــا و قـدم بــردار در هــوای بارانی نگـاهــــم
تــــــــــــا خالی شـود قـلـبــم
از دلـتـنـگی هـا
تا آفـتـابـی شـود
بیا...
الــــهه ی نـور
مـن بـاز هـم پـشـت ایـن پـنجـره هـا چـشـم بـــراه
تـــــــــــــوام
بـیـا کـه ایـن جـریـان ساده ی گـریه هـایم
تــرا صدا میکند
فــریاد میــزند
بیا ...

امیدوارم
فردا
آفتاب از مشرق اتاقم طلوع کند
امیدوارم