اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صدای تو

در ذهن باران و دریاست

سیمی که گیسوی باران را پریشان می کرد

پیچیده در شب کلمه

شاید زیباتر دوستت داشته ام

دلِ نوشته ها عجیب تنگ توست

پریشان نشسته ست لبه ی بام

دست های بی قرارم

شب که می رسد کلمات تازه می افتند به جان آدم...

ما که ریشه مان نارنجیست

زیر آوار برگ اما

نمیدانی چه به روز بنفشه ها آمد