اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زیرباران می روم

بدون چتر

ببین

من

در اندوه بی تو بودن

سیاه شعرهایم را در نیاورده ام

پنج شنبه دلتنگیست

باران با هیاهو میبارد

بر من

بر یاد تو

من برسر رویاهایم چتر گرفته ام

خیس نشوی...

چشمانم را می بندم

این نیز بگذرد

تردید و ترس و یاس ...

آتش ِ یاد ِ تو ...

حضرت ِ درد ..

خدایا همرو به راه راست هدلیت بفرما آمیییییین

کسی که آغوش َ ش خالی است ...

زمین گیر ...

دست یاری دراز میکنند و نجاتش میدهند

خسته ام از این شهر ٬از آدمها ٬ از این سرنوشت تلخ

آنچنان دلم گرفته است که گویی

تپش های قلبم چنگی به دل نمی زند!!

مادر....

بی قرارم....

نوبت خود را انتظار می کشیم

بی هیچ خنده یی

"شاملو"

وزن زمین