اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو همان آرزویی هستی

تاریکخانه

خواهش کنم اقا علیرضا

تو نیستی و حالا ،
خانه به طرز غم انگیزی مرتب است

چرت و پرت هایم...

معلوم که دلت خیلی پره شرمنده داش ما بی ادبی کردیم

مرا روی زانویش نمی نشاند

مثل روز هایی که نیستی

الهییییییییی

خوب خبر میگیرم بهت میگم... خیالت راحت باشه ....

شاطر می گوید:

تا نوبت شما بشود ،تمام شده

وسوسه تلخیست....

حتی کشتی های مسافربری ،

وقت رفتن ،

سوت می کشند

سنگ کاغذ قیچی

خانه ام ....

با اسمش می لرزد .