اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

انگشتانم یخ زده است
می لرزم
و فکر می کنم به ماهیگیری در قطب
که ساعت ها به حفره ای خیره می ماند
همان طور که من به چشمانت

پر از خبر های خوب بودم
وقتی فوتم کردی
مثل قاصدک

قلبی در کف دلم
افتاده است
که نمی توانم خم شوم
بردارم

سرم گیج می رود
مانند هواپیمایی سنگین
و پر از مسافر
که اجازه ی فرود ندارد

بیهوده نیست
دور بودنت
دلم چشم هایت را می خواهد

می خواهم برایت
صدایم را بلند کنم
خواستی
کانال را عوض کن
عقب برو
جلو بزن
فقط بگذار
خیالم تخت باشد
که نگاهم می کنی

کودک بودم
با یک مداد آبی
آسمان می کشیدم
چه دلی داشتم !

می بینی غصه ها را
علفهایی ناخوانده
به میهمانی باغ
به بوسه ای کوتاهم کن عشق من
راهم را می کشم می روم