اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

فکر می کنم این ترنم موزون حزن

تا ابد شنیده خواهد شد

هاج و واج مرددم

سوت می کشد سرم

مثل یک بادبادک زخمی

مجروح و در به درم

بین این آدمک ها ...

آسمان شهر هم

رنگ خاک مرده است

دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گرفت آینه ام را غبارِ دلتنــــــــــگی

قلم....!

کاغذ....!

یک فنجان چای داغ

و....

تمام عادت های "نوشتنم" مهیاست

اما...

قلمم خسته است و حس تغزل ندارد

آینه در آینه...

" آینه شکسته صدای آینه دل من است "

پیش ما سوختگان

مسجد و می خانه

یکی است!!!

" حــــال مـــن خـــــــوب اســت "
خــــــوبِ خــــوب ...