اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من،هیچ کاره ام.

وقتی صدا به صدا نمی رسد، فکر کردن کار سختیست.

زنده ام و کماکان می ترسم و هزار راه نرفته ام را میشمارم برای هزارمین بار

اینجا

شاخه ها تشنه ی سخاوتند.

از کتاب هایمان مرگ می بارد

و ناله ی ارواح سیاهپوش شهر

اندیشه ی سیاه و سفید مرا

می گریاند.

من

در کنار این آسمان

بیگانه ام...


من

زیر تازیانه های سرد و عاشق بید

رنگ خاکستری را

به دوش می کشم...

مثل خرگوش های سفید آویخته از قاب پنجره،

بی پوست، لخت!

لخت از هراس این همه رنگ،