اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اتاق تنهایی من ، قبله ی بی خانمان من است ...
آن زمان که دنیا را میگذارم کنار زانوهایم را بغل میکنم ..!
و ...
مرگ تدریجی سایه هایی که روی دیوار می رقصند ...

حتی شلوغ ترین خیابانها را گشتم .!.

دریغ از یک نگاه آشنا .!.

اینجا کسی در خلوت خودش



آهسته پیر می شود ...

اگر پنجره را باز کنی…

رنگین کمان دور از دسترس نخواهد بود . . .


@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

چه حس قشنگیه !

واژه ای از انتهای سکوت به سوی تو پرتاب میکنم

ای ایستاده به تماشای فراموشی من

من آن حضور سبزي خواهم بود كه اندك نگاهي به من ، دل ها را به تپش خواهد انداخت... .

مدتهاست که دیگر روز، روز نیست





همان ادامه شب است...



کمی روشنتر... و شلوغ تر!

لازم است گاهی پای کامپیوترت نباشی، گوگل و



ایمیل و فلان را بی‌خیال شوی، با خانواده ات دور هم



بنشینید ، یا گوش به درد دل رفیقت بدهی و ببینی



زندگی فقط همین آهن‌پاره‌ی برقی است یا نه؟