اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

یه وقتایی باید رفت اونم با پای خودت...

داغونم....

آدم ها این روزها گاهی در مه قدم می زنند
و گاهی در باران

و لحظه ای در غبار....

نجستم زندگانـــی را و گم کـردم جوانی را ...

گر در این خلوت بمیرم هیچ کس آگاه نیست

در دلم ته مانده های زندگی جان داده است
بی خود از خویشم به دنبال مسیحا می روم

«من چگونه آمده ام؟»

مادرم خیال می کرد می داند

اما جواب نداد!

نام تو را بر موج دریـــــــــــا
دریــــــــــــــــــــا
می نویـــــــــســـــم !