اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گاهي لازمه ...

شقیقه ام تیر می کشد

تو درد نمی کشی ؟

چون وقتی تو تیر می کشی

من درد می کشم

تو که شاعر شده ای !!





وبرای من واین فاصله ها ، واسطه ای





مثنوی یا غزلی می سازی







شده اندازه ی این خسته ،گهی





دم از این رو زپلاسیده وخونین بزنی





دم از این قحطیِ آدم بزنی





دم از این نثر قدیمی بزنی ؟؟

ومن در شمالی ترین سرزمین نگاهت

به خود می پیچم

تا قداست عشق را،معنا کنم

شاید منحنی قدمهای ساعت را

در پچ پچ بی وزن کلامت ،رسم کنم

وتماشایی شوم،در ثانیه گرد ِ عقربه های مشهوری،

که هر روز از فرط خستگی جان می بازند

هــر شب مجبورم

هزاران کلمه را رام کنم!

تا شعر ِ چشمان ِ تو را بنویسند ...

چه دردسر ِ بزرگی ست عشق َت..!

فقط

چشم می سایم در این غبار !

ما خود رفیق ساغر و پیمانه بوده ایم

چشمان زيبايش را دريغ كرد از اغوش سردم.

نگار من