اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وضو دارم


نگران باش...

روی پوست درختی شاید به عاطفه ی شکوفه ها فحاشی کرده ایم

بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه
در این ایوان سرپوشیده، وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده‌ام با این پرستوها و ماهی‌ها
و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

پاهایم
مانده از رفتن راهی بی انتها
نگاهم
خسته از جستجویی بی پایان

شکل آسمان باران خورده

در شبی ستاره زده

تو ناجی باش

پیش از آنکه

در دریای روزگار پریشانم

غریبانه غرق شود

که بی قیام تو

چیزی به انقراضم

نمانده است !