اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دلم را

چون روبان تسلیت

به بازوی عشق می بندم

مثل دانۀ شبنم

بر گل باران خورده

اندوه تو هم

به من می آید !

گل سرخ معتکفِ

عطر لحظه های توست

و پروانه ها ...

در ازدحام بوسه و شبنم

در طواف دستانت

زائرانه می رقصند

اوج یک تنهایی...

آسان نبود ولی ،
رفتم درون پیله تنهایی خودم ،
شاید رها شوم از این همه دردی که می کشم.
حالا؛
فضای پیله ام ،
... ... سرد است و ساکت و خاکستری و تنگ

می خواهی به چشم ببینی شکستنم را؟....

بگذار روشنت کنم...!

من ! ا اینهمه نگاه کردن هایت ذره ذره آب می شوم...

با آن همه! وعده های از سر دلخوشیم که شاید...

دلت به رحم بیاید و عزم آمدن کنی

امیدوارم می کند....

و هر بار که چهره برمیگیری و ادامه می دهی به رفتنت...

من تمام می شوم تمام!!!