اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بی ناز ، بی نوازش ، بی آعوش

خسته نیستم ...

فقط

گاهی دستم به این زندگی نمی رود !!

انگار بین خطوط فقط ثانیه می گذرد..

فقط ثانیه ..

زير آوار مانده ام

دستم را بگير مادر

کسی‌ که از اینجا میگذره.....

امان از این سکوت کر کننده...افسوس...!

البته با بشکن بشکن های خاصش

آغوش من ای کاش

آنقدر بزرگ بود

تا

همه ی رگه های مهربان تنت

در آن جاری میشدند.

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان،

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیبا ترین سرودها را