اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

روح آبادی من

چیزی غیرش برای شکستن ندارم ...

چــه هنرمنــدانه پهنای آرامش را در اوج قله های تیــزِ تلاتم پر تعادل نشانده ای

شاید به بهانه همین ظرافت ها قسم نامه ایستادگی هایم را با خون برایت مهر می کنم

شاید ظاهری تازه تمام دردهای کهنه را از بین ببرد

چه سریع دور شد کوپه ی من از دل تو!

گاهی می شود با دیدن یک گل، لرزید!

هر نگاهمان آیه ای ست

از کتاب آسمانی دلمان.

هر پرتوی نگاهمان

رنجی ست که دیده ایم

یا بر شانه های نحیف خود کشیده ایم.

هیچ پرتویی

جای هیچ پرتویی را نخواهد گرفت

ما محکوم به پیامبری هستیم