اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چقدر دلتنگ آرامــ ـش اینجاشدم..

اینجا دیوارها رو به آسمان پیش می روند

گویا همه از هم گریزانند

الهییییییییییی

فدایِ همه مامانا . . .

یک کبریت بکش رو تاریکی ها

همسفر جاده تنهای ام

اما این گذشته است که تنگ در آغوش می گیرد

من را...

قلبم در هجوم سنگینی غرق می شود

و تمام احساس من به فراموشی سپرده می شود

سکوت با من همراه است

و فریاد از من دور

و در همچین جایی به نام زمین

تنهایی بهتر از بودن با انسانهایی است

که هر کدام خنجری بر قلبت می کوبند

و نامش را دوست داشتن می گذارند

پس در افق به دنبال جایی برای بودن هستم...

خیالت

بر دود سیگار نقش می بندد

حالا...

تو محو میشی

یا دود سیگار ؟

باش...

یه جایی همین نزدیکی ها

میترسم از پسرک ایستاده بر سر چهارراه...

میترسم از رفتن...

میترسم ازبوی نان تازه...

میترسم از چراغی که در تاریکیست...

میترسم از وحشت...

میترسم از این همه راست گویی...

میترسم از تن تو...

میترسم از خیالت...

میترسم از آغوش تو... میترسم از چشمان کودکی گریان...

میترسم از التماسهای شبانه...

میترسم از مرگ...

این روزها هرجا که میروم بوی مرگ میدهد...

این روزها از همه و همه چیز میترسم...

این روزها میمیرم اما میترسم بگویم که مرده ام...

این روزها انگار نیستم ولی هستم...

این روزها جاده طولانیست...

این روزها عشق طوفانیست...

این روزها مرگ زیبا نیست...

این روزها گریه غوغا نیست...

این روزها مرده ام اما میترسم که بگویم مرده ام...

این روزها انگار فقط میترسم...