اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کاش روزی میفهمیدم آسمان از چه غمگین میشود.

انگاه که دلم گرفت، دلم شکست آسمان هم ابریست...

در دلم غوغایست در دلش فریادیست.......

که نه من میدانم و نه او میداند..

کیست که ساغر محبت از دست تو نوش کرد

و حلقه بندگی دیگری به گوش کرد؟

روی بخار لیوان برای یخ های شناور ویسکی یادگاری مینویسم ,

مثل زیبایی ات

که در من رخنه میکند

و چشمانت

که چون بال رنگین پروانه ها

پائیز را رنگ میزند!

زرتشت

ایام خوش خیالی و بی حالیت به کام

عشقت را از دست نمی دهم ...

حتی اگر پرواز کنی تا اوج بازهم مرا خواهی دید ...

در ازدحام بي کسي
فرياد زنم خدايا
جانم بر لب آمد
از اينهمه ملامت
اما ................................
سکوت من دوباره
در ازدحام بي کسي
باشد حديث ديگري.
................................

دریا ...غروب...و من!


کاش می شد فریاد زد: هیسسسسسسسسسسسس!