اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دوای درد این روزمرگی هایم

هیجانی است که چشمهایم را هم به وجد بیاورد

شاید دیدن تو باشد این هیجان...

حرفهایی که بارها سعی کردم بگویم ولی نگفتم..

تو به من یاد دادی
چه وقت از گُل سرخ جذر بگیرم
و کِی ابر ها را به توان دو ببرم

در اگر باز نگردد،نروم باز به جایی؛

پشت دیوار نشینم،چو گدا بر سرراهی؛

کس به غیر از تو نخواهم،چه بخواهی چه نخواهی؛

باز کن در،که جز این خانه مرا نیست پناهی...

فردا روزيست بزرگتر از امروز

و پايان من

هرگز آغازي را در پي نخواهد داشت

بي آنكه بداني

يك روز

با همين قلب مريض

در همين آفتاب

پرخواهم كشيد

کجایی

من اما چقدر نگاه پاک تو را دوست دارم.

واقعاً

به جای تمامی ماه هایی که نمانده ای...

سخته عمق آرزو هات مرگ باشه