اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دلم

گرفته در این

سرزمین آرزوها.....

نم نم باران .... نم هوا ... پرتقال های به بلوغ نشسته و پنجره ی عاشق ...

برف پشت برف می‌آید
کوچه‌ها، تشـدید تنهایی است ؛
از نگاهت
چای پشت چای می‌خواهم.

سالیان درازی است که در گلخانه دلم ..

کاشته ام گلهای محبت را ...

و هر روز با اشک چشم آبیاری میکنم ..

تا پژمرده نشود ...

گلهای امیدم ...

تا روزی که بیاید ..

همدم شبهای تنهائی ام ...

وبچینم با دستهای مهربانی...

گلهای رنگارنگ عشق را...

و همه خوبیها را نثارش کنم...

بصورت دسته گلی از گلهای یاس و میخک ...

ﯾﻪ ﺭﻭﺯﺍﯾﯽ



ﯾﻪ ﺷﺒﺎﯾﯽ



ﺑﻪ ﯾﻪ ﺍﺩﻣﺎﯼ ﺧﺎﺻﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺩﺍﺭﯼ

کبریت بکش تا ستاره‌ای به شب اضافه کنیم و خیره شو به
مردمان تنهایی که در آسمان سیگار می‌ کشند . .