اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آرامشم بودی خودت دلواپسم کردی …

من دچار خفقانم، خفقان
من به تنگ آمده‌ام از همه چیز
بگذارید هواری بزنم

این شعر نیست. متن روایی‌ی ِ ساده‌ایست
که ختم می‌شود به شب و گریه

دست‌هایم گـیج دلتـنگی است ؛
عصرهای جمـعه
بایـد دست‌هایت بیـشتر باشد.

از هیاهوی شبی در وزش وحشی باد

بر پیکره شهری سست

بر هیمنه خاکی آدمهایش ...



دست ها در جیب و

چشم ها رو به زمین

هیچکس را انگار

سر جنگی نیست با این طوفان



شانه رهگذران لرزان

و زبان پشت حصار دندان...



باد مغرور به این وحشت سنگین سکوت میتازد

وقتی از مردم این شهر کسی

پاسخ سیلی طوفان را با

ناسزا حرفی و پرخشم نگاهی

نمیداد جواب.



آخرین ضجه خود را زد باد

و کلاه نو کودک را

پیشکش کرد به ابر

پسرک در پی باد

آسمان شاد که : "آه ... زندگی رخت نبسته است از این شهر هنوز!"



شب دگر خسته و طوفان خسته

پسرک نومید باز همپای پدر !



آسمان نومید از جسد خفته شهر

ابر میگرید بر قصه غصه دیرینه شهر ...

هرشب در انتظار کسی از دیار دوست

تندیس می کنم از واژه چیزی را

چیزی که اندکی فقط اندکی شبیه توست

اصلا بیا تا خود خاطراتمان بدویم

تا خط خطیهای سفید تخته سیاه

تا سرود صبحگاهی "ای ساربان".



کاش می فهمیدی

ابر دلتنگی من

سخاوت هر آسمان گرفته ای را به سخره میگیرد.

از بهار چشمان تو چه کم میشود اگر تو هم

تشنگی این واژه ها را چاره کنی کمی ؟

می نویسم یعنی بهانه ای هست .

برای غم ، شادی ، زندگی باید نوشت

تا زود بگذرند از سر ثانیه هایی که حبسمان کرده اند در این زندان زمان.