اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وقتـــی می آیی

انگشتانم یخ زده است
می لرزم
و فکر می کنم به ماهیگیری در قطب
که ساعت ها به حفره ای خیره می ماند
همان طور که من به چشمانت

سراب عشقت

مرا خواهد کشت.

دلتنگ‌ترين عالم مي‌شوم

دلت تنگ یک نفر که باشد

ای وای اگر چونان فرشتگان لذت رنج را از ما دریغ می داشتی

و طوبی بهشت نقش تیر شکسته و دل خون چکان را از ما بر سینه به یادگار نمی داشت

ای وای اگر راه بهشت از دل جهنم نمی گذشت

و این کوره راه آتشین از بهشت،ما را به هر جهنمی که می خواستیم نمی رساند

ای وای اگر در هر کلام کلمه ای گلویمان را نمی خراشید

و بازیگاه کودک خاطرمان میدان مین خاطره ها نبود

ای وای اگر تیغ نبود و تاج خارگیسو هامان را با خون آزین نمی بست

ای وای اگر چون مرده ها مرده بودیم

و همچون آنانی که نیامدند و نمی آیند و نخواهند آمد

از نعمت هزار مرگ محروم می شدیم

ای وای اگر نبودیم....

من مرگ عشق را باور دارم