اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حس ترس از بعدِ گفتن،

سرنوشت درختان باغمان تبر است

زین پس...زندگی مرا می نویسد

آخرین قطره زمستان را آفتاب بلعید.........

از نشانه های بهت و خیرگی

ای همپای بوی پونه لطیف ...


اگر تا نیستی ام راهی نیست ،


بگذار دستان مهربانی ات


آخرین یاس بوییده شده ام باشد .

حالا

من

بدون حساب و کتاب

در این جهنم لعنتی چه می‌کنم؛

خدا می‌داند!

کاش لااقل این اشک‌های قندیل بسته

نقش آتش‌فشان‌های فداکار را بازی کنند!

خواب رفته‌اند

دست‌های من

خواب رفته‌اند

رگ‌های دستِ من



ناامیدی

خمیازه می‌کشد

در قلبِ من

در چشم‌های من



راه می‌روم

به جایی نمی‌رسم

راه می‌روم

می‌سوزم



نگران‌ام.

کسی که برای تو گُل نمی‌خَرَد

کم‌کم دارم از دست می‌دهم. اعتماد به این‌که حرفی برای گفتن داری و فراتر از همه به این‌که اصلاً حرفی می‌توان گفت. ـ

هول نشو!

من می ترسم به جای تو

که ازدرخت افتاده ،نفسم بالابیاید