اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حقیقت،
درختی ست، بی خزان؛
با میوه هایی که
هرگز نخواهند رسید!

صدايت که مي‌زنم

سعدي شکوفه مي‌دهد از گل‌هايي که در نامت جوانه کرده‌اند


شاعر مي‌شوم

باغبانِ واژه‌هاي مقدست

نمی دانم

من در کجای این ناباوری

جاده های سبز را خواهم بوسید

اگر بکارت باران دروغ باشد ...

خونم را می مکد....هار میشود

نه والا

خيلي ممنون...

این جا

تنها چیزی که دارم

نداشتن توست !