اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دوساعت طول میکشه

دستهایم را باز کنم
آن‌قدر باز
که این سنگ را
ببلعد در آغوش
آن‌قدر که بلرزد
بیفتد
بشکند
تا بفهمد
درد
یعنی چه!

سکوتت بی چتر و بی کلاه
آواز میخواند
برف ریخته روی شانه‌هات
پاشیده روی موهات
من از پیاده روهای این شهر
گوشم تیزتر است
از عابرانش
چشمم حریص‌تر است
جا پای تو را
هیچ‌کس
جز من و برف
پیدا نمی کند...

دست از نگاهم بر نمی‌دارد

باران پاییزی.

سنگین سنگینم

از خاطرات مرده‌ای که گاه یا بی‌گاه

با جامه‌هایی شوخ می‌آیند

در می‌زنند و می‌گریزند از نگاه من.

hehehe che madar bozorgi dari !

آنچه می‌گویی
گوارا مثل باران است
هیـچ می‌دانی؟
کویـرم می‌کند
آن حرف‌هایی که نمی‌گویی.