اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

رفتنت را



وقتی باد لابه لای گیسوانم



به دنبال انگشتانت می گشت



حس کردم ...







و من مسافرم ای بادهای همواره ...

خودت خوب می دانی ،


بی تو،


من ،


انبوهی از اندوهم ،



که تمام آینه ها ،

از من بیزاری می جویند .



قرص های خواب آور هم ،


در من بی خاصیت می شوند .

مردی خودش را آتش زد



شعله هایش



زندگیش را به نمایش گذاشت



ذره ذره با او سوختم

ـ تا ـ



فریادی باشم که او



نمی توانست

بکشد

آمدم ..نوشتم ....نیومدی ..

جاده های زندگی مه الود است ازدیدگانم دورنشوی...لطف...

باید باشی و خودت ببینی

دیگه با در و پنجره بستن کار من راه نمی افته !

عطرت از اینجا پریده...

کجایی؟؟